اطلاعات دارویی میلرینون Milrinone
اشکال دارویی: ویالهای تزریقی داخل وریدی (معمولاً به صورت پودر لیوفیلیزه یا محلول آماده) نامهای تجاری: آمپول پریماکور 1 میلی گرم- آمپول وانا میلرینون 10 میلی گرممکانیسم اثر میلرینون، مهار آنزیم خاصی به نام فسفودیاستراز-۳ در سلولهای عضله قلب و سلولهای عضله صاف جدار عروق است. با مهار این آنزیم، سطح یک پیامرسان داخلی به نام آدنوزین مونوفسفات حلقوی در سلول افزایش مییابد. این افزایش منجر به ورود بیشتر کلسیم به داخل سلولهای قلبی در هنگام انقباض میشود و در نتیجه قدرت هر ضربان قلب به طور قابل توجهی بیشتر میگردد. همزمان، در عروق خونی، این فرآیند باعث شل شدن عضلات جدار رگها و در نتیجه گشاد شدن آنها و کاهش مقاومت عروقی میشود.
کاربرد آمپول میلرینون
کاربرد اصلی و تایید شده میلرینون، مدیریت نارسایی قلبی حاد در محیط بیمارستان است. در این شرایط قلب به طور ناگهانی توانایی خود را برای پمپاژ خون کافی به نیازهای بدن از دست میدهد. این حالت ممکن است به دنبال جراحی قلب باز، در طول درمان نارسایی مزمن قلبی که به درمانهای معمول پاسخ نمیدهد، یا در شوک قلبی رخ دهد. هدف از تجویز، بهبود سریع جریان خون به ارگانهای حیاتی مانند کلیهها و مغز و کاهش علائم خطرناکی مانند تنگی نفس شدید و کاهش فشار خون میباشد.در مورد جمعیت خاص نوزادان، استفاده از میلرینون محدود به بخشهای مراقبتهای ویژه نوزادان و تحت شرایط بسیار دقیق میباشد. یکی از کاربردهای مهم در نوزادان، مدیریت سندرم low cardiac output(برون ده قلبی پایین) پس از جراحی ترمیم ناهنجاریهای مادرزادی پیچیده قلب است. همچنین در نوزادان مبتلا به پرفشاری ریوی پایدار که به درمانهای اولیه پاسخ ندادهاند، به عنوان یک گزینه در نظر گرفته شود. تصمیمگیری برای استفاده، تعیین دوز و مدت درمان در نوزادان نیازمند تخصص فوقالعاده بالا و پایش مداوم پارامترهای همودینامیک است.
عوارض داروی میلرینون
عمدتاً ناشی از گشاد شدن عروق هستند و شامل سردرد، افت فشار خون علامتدار و افزایش ضربان قلب میباشند. تهوع و استفراغ نیز ممکن است رخ دهد.عوارض جدی تر
خطر ایجاد آریتمیهای قلبی از اهمیت بالایی برخوردار است. میلرینون میتواند باعث ایجاد آریتمیهای بطنی مانند تاکیکاردی بطنی یا حتی فیبریلاسیون بطنی شود، به ویژه در بیمارانی که زمینه قلبی مستعد دارند. لرزش و بیقراری نیز گزارش شدهاند.
قطع ناگهانی دارو
باید هشدار داد که این اقدام میتواند عواقب خطرناکی به همراه داشته باشد. با قطع ناگهانی، اثرات حمایتی دارو به سرعت از بین رفته و ممکن است بیمار دچار بازگشت حاد و شدید نارسایی قلبی، افت شدید فشار خون، یا تشدید ناگهانی آریتمی شود. بنابراین، در اکثر موارد، قطع دارو باید به صورت تدریجی و تحت پایش دقیق قلبی-عروقی انجام شود تا قلب بیمار فرصت تطابق با شرایط جدید را پیدا کند.
موارد منع مصرف آمپول میلرینون
مصرف میلرینون در صورت وجود سابقه حساسیت مفرط به خود دارو یا هر یک از اجزای فرمولاسیون آن مطلقاً ممنوع است. یکی از موارد منع مصرف مهم، تنگی شدید دریچه آئورت می باشد، زیرا گشاد شدن عروق محیطی توسط دارو جریان خون کرونری را در این بیماران به شدت به خطر می اندازد. بیماران با سابقه آریتمیهای بطنی تهدید کننده حیات نیز معمولاً کاندید مناسبی برای این دارو نیستند.
احتیاطهای ویژه در گروههای خاص ضروری است. در بیماران مسن، به دلیل احتمال کاهش عملکرد کلیه و قلب، شاید نیاز به تعدیل دوز باشد. در مبتلایان به اختلال عملکرد کلیه، دوز دارو باید کاهش یابد، چرا که میلرینون عمدتاً از طریق کلیه دفع میشود. درباره دوران بارداری، میلرینون در رده بارداری C قرار دارد. این به معنای آن است که مطالعات انسانی کافی وجود ندارد و در مطالعات حیوانی احتمال آثار نامطلوب روی جنین ممکن است مشاهده شود.
بنابراین، تنها در صورت ضرورت حیاتی تجویز شود. در دوران شیردهی، مشخص نیست که آیا میلرینون در شیر انسان ترشح میشود یا خیر. به دلیل پتانسیل بالا برای ایجاد عوارض جدی در نوزاد، معمولاً تصمیم بر این شد که یا دارو مصرف نشود یا شیردهی به طور موقت قطع گردد.
تداخلات دارویی میلرینون
- داروهای کاهنده فشار خون: مانند بلوکرهای کانال کلسیم ( دیلتیازم، وراپامیل و آملودیپین)، مهارکنندههای ACE( لوزارتان و والسارتان)، و سایر وازودیلاتورها( نیتروگلیسیرین). مصرف همزمان خطر افت شدید فشار خون را افزایش میدهد.
- داروهای ضد آریتمی: به ویژه داروهایی مانند دیزوپرامید که ممکن است اثرات متقابل غیرقابل پیشبینی بر روی ریتم قلب داشته باشند.
- دیورتیکها (داروهای ادرارآور): به ویژه انواع قوی آن مانند فوروزماید. مصرف همزمان ممکن است منجر به کاهش بیش از حد حجم خون (هیپوولمی) و عدم تعادل خطرناک الکترولیتها مانند کاهش پتاسیم و منیزیم خون شود که خود خطر آریتمی را افزایش میدهد.
- دیگوکسین: اگرچه ممکن است به صورت همزمان استفاده شوند، اما نیاز به پایش دقیقتر دارد، زیرا خطر آریتمیهای بطنی ممکن است افزایش یابد.
- سایر مهارکنندههای فسفودیاستراز: مانند اینامرینون، که اثرات میلرینون را تشدید میکنند و معمولاً با هم تجویز نمیشوند.
روش مصرف آمپول میلرینون
میلرینون منحصراً به صورت تزریق داخل وریدی و در محیطهای مجهز بیمارستانی مانند ICU یا CCU استفاده میشود. روش استاندارد مصرف به این صورت است: دوز بارگذاری: ابتدا یک دوز اولیه محاسبهشده بر اساس وزن بدن (معمولاً ۵۰ میکروگرم به ازای هر کیلوگرم) در مدت ۱۰ تا ۲۰ دقیقه به آرامی تزریق میشود. این دوز سریعاً سطح دارو را در خون به حد درمانی میرساند. نگهدارنده: بلافاصله پس از دوز بارگذاری، تزریق مداوم با دوز نگهدارنده آغاز میگردد. دوز معمول نگهدارنده بین ۰.۳۷۵ تا ۰.۷۵ میکروگرم به ازای هر کیلوگرم در دقیقه است. دوز دقیق بر اساس پاسخ کلینیکی بیمار (فشار خون، برونده قلبی) و عملکرد کلیوی وی تنظیم میشود.نحوه تزریق آمپول میلرینون
حتماً باید از پمپ انفوزیون سرنگ استفاده شود تا سرعت تزریق دقیقاً کنترل گردد. هرگز نباید این دارو را به صورت بولوس سریع (تزریق یکجا) وارد کرد، زیرا این کار میتواند باعث افت فشار خون کشنده یا آریتمیهای خطرناک شود. مدت درمان از چند ساعت تا چند روز متغیر است و معمولاً بیش از ۴۸-۷۲ ساعت ادامه نمییابد.نکاتی که درباره مصرف میلرینون باید بدانید!
pاستفاده طولانیمدت: مطالعات نشان دادهاند که استفاده طولانیمدت از میلرینون (بیش از ۴۸-۷۲ ساعت) در بیماران مبتلا به نارسایی مزمن قلبی، با افزایش نرخ مرگ و میر و عوارض قلبی-عروقی همراه است. از این رو، کاربرد آن محدود به دورههای کوتاه در بحران حاد گردید.
نکات تغذیهای: اگرچه رژیم غذایی خاصی برای مصرف این دارو تعریف نشده، اما پایش منظم سطح الکترولیتهای خون به ویژه پتاسیم و منیزیم بسیار حیاتی است. سطح پایین این الکترولیتها، خطر آریتمی ناشی از میلرینون را به شدت افزایش میدهد.
قبل از شروع درمان، ارزیابی کامل عملکرد کلیه، قلب و تعادل الکترولیتها ضروری است. در طول تزریق، پایش مداوم و پیوسته نوار قلب (ECG)، فشار خون و فشار ورید مرکزی باید استاندارد باشد. پس از قطع دارو نیز بیمار باید حداقل برای چند ساعت تحت نظر باقی بماند. از آنجا که دارو باعث سرگیجه یا سبکی سر میشود، تا زمان اطمینان از رفع کامل اثرات، باید از رانندگی یا انجام کارهایی که نیاز به هوشیاری کامل دارند، پرهیز کرد. هرگونه علامت جدید مانند تپش قلب غیرعادی، درد قفسه سینه، تنگی نفس افزایشیافته، یا سرگیجه شدید باید فوراً به پرسنل پزشکی گزارش داده شود.
تذکر: اطلاعات فوق جنبه آموزشی داشته و کوچکترین توصیهای برای خود درمانی محسوب نمیشود.
منابع:
- مجله کالج قلب و عروق آمریکا
- استفاده از عوامل اینوتروپیک در درمان نارسایی سیستولیک قلب. مجله بینالمللی علوم مولکولی،
- اطلاعات دارویی لکسیکامپ.
- تصمیمگیری در نارسایی قلبی پیشرفته: بیانیه علمی از انجمن قلب آمریکا.
